سلام.امشب داشتم تو اینترنت یه گشتی میزدم،یه خبر دیدم که به نظرم آوردنش خالی از لطف نیست.
راستش شنیده بودم ما انواع زاغه نشینی داریم اما نمیدونستم کشور ایران به لطف یه سری از
مسئولان شهری(
) تونسته پدیده ی جدیدی به جهان عرضه کنه و اون چادر نشینیه.
قضیه از این قراره که پانزده سال پیش، یه سری آدم بدشانس که هیچ جای مشهد نمیتونستن زمینی
بخرن که قیمتش با درآمدشون جور در بیاد، میان و تو یه جای پرت که پر زمین خالی و ارزون بوده زمین
میخرن و اتفاقاً(
) شهرداری بهشون سند هم میده.
و باز هم اتفاقاً بعد ۱۵ سال اون زمین ها شده زمین های اطراف نمایشگاه بین المللی مشهد و
شهرداری اعلام کرده این زمین ها دارای کاربری فضای سبزه (
) یعنی یه جورایی منظورشون
اینه که صاحاب نداره.
حالا اون ملتی که به خیال خودشون زمین دار شده بودن یه ماهه اومدن و تو این چادرها زندگی میکنن .
چون میترسن فردا بیان و بجای زمینشون جنگل آمازون ببینن(منظور از جنگل آمازون همون فضای سبز
خودمونه.)
جالب اینه که تعداد این بیچاره ها اونقدر هم زیاد نیست . فقط شش هزار نفر(
)
تازه موضوع اونجاش جالبه که بدونین این جمعیت انگشت شمار تو ۲۰۰ تا چادر زندگی میکنن. یعنی تو
هر چادر ۳۰ نفر(خیلی هم خوبه مگه یه آدم چقدر جا میخواد........)
تازه این زمین ها ، زمین معمولی نیستن که...... جادویین. یعنی خصوصیات سرزمین های جادویی رو
دارن.....
میپرسین چرا........
چون مردمی که این زمین ها رو خریدن سرجمع ۲۲۰ هکتار زمین سند خورده دارن ولی در حال حاضر فقط
۱۸۳ هکتار زمین تو این محدوده وجود داره. پس نتیجه میگیریم این زمین ها میتونن غیب بشن.پس زمین
معمولی نیستن.
متأسفانه یه ماه پیش یکی از همین چادر نشین ها دچار سکته ی قلبی شده و چون هیچ امکانات
پزشکی اونجا نبوده فوت کرده.
نتیجه ی اخلاقی : من این خبر رو آوردم تا همگی با هم به حمایت از شهرداری به این چادر نشین ها
اعتراض کنیم ، که چرا شما ۱۵ سال پیش فکر نکردین که این زمین ها شاید بشه زمین های اطراف
نمایشگاه بین المللی و کاربری فضای سبز پیدا کنه.
من به نمایندگی از بر و بچه های شهرسازی ۸۵ به بعضی مدیران شهری.... تأکید میکنم، بعضی مدیران
شهری که اینجوری زیر بار سنگین مسئولیت دارن مثل شمع آب میشن و تازه باید جواب ندونم کاری
ما رو هم بدن از اعماق وجودم خسته نباشید میگم، و احساسات پاک بچه های شهرسازی ۸۵ رو نثار
اون ها میکنم
(نه ببخشید احساسم اشتباه شد)
نوشته شده در دوشنبه 20 خرداد1387 توسط همکلاسی | لينك ثابت |